30 Σεπτεμβρίου 2013
26 Σεπτεμβρίου 2013
25 Σεπτεμβρίου 2013
Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΞΕ - ΤΖΙΑΝΙ ΡΟΝΤΑΡΙ
Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΞΕ
Ο Τζοβάνι ο Χασομέρης ήταν σπουδαίος ταξιδευτής. Σε κάποιο από τα πολλά ταξίδια του, έτυχε να βρεθεί στη χώρα του "ξε".
- Μα τι σόι χώρα είναι αυτή; ρώτησε έναν ντόπιο, που δροσιζόταν κάτω από ένα δέντρο.
Ο ντόπιος αντί γι' απάντηση, έβγαλε από την τσέπη του ένα ξυράφι και το
έδειξε στο μικρό Τζοβάνι, ανοίγοντάς το διάπλατα στην παλάμη του χεριού
του.
- Το βλέπετε αυτό;
- Είναι ένα ξυράφι.
- Λάθος. Είναι ένα "ξεξυράφι", δηλαδή ένα ξυράφι με το "ξε" μπροστά.
Χρησιμεύει στο να κάνει τα μολύβια να φυτρώνουν πάλι, όταν έχουν ξυστεί
πολύ, και είναι πολύ χρήσιμο στα σχολεία.
- Υπέροχο, είπε ο Τζοβάνι. Και μετά;
- Την κρεμάστρα, θέλετε να πείτε.
- Η κρεμάστρα χρησιμεύει σε πολύ λίγα πράγματα, αν δεν έχετε παλτό να
κρεμάσετε πάνω της. Με την "ξεκρεμάστρα" μας, όμως, όλα είναι εντελώς
διαφορετικά. Μ' αυτή δε χρειάζεται να κρεμάς τίποτα, γιατί ό,τι
χρειάζεται είναι ήδη κρεμασμένο. Αν θέλετε παλτό, πάτε και το ξεκρεμάτε.
Όποιος έχει ανάγκη από σακάκι, δε χρειάζεται να πάει να το αγοράσει:
περνάει από την ξεκρεμάστρα και το ξεκρεμάει. Έχουμε ξεκρεμάστρα για τα
καλοκαιρινά και για τα χειμωνιάτικα, για αντρικά και για γυναικεία
ρούχα. Έτσι κάνουμε οιονομία.
- Τέλεια. Κι έπειτα;
- Έπειτα έχουμε την "ξεφωτογραφική μας " μηχανή, που αντί να βγάζει
φωτογραφίες , βγάζει γελοιογραφίες, κι έτσι γελάμε πολύ. Και έχουμε,
βέβαια, και το "ξεκανόνι".
- Ουοουου, φοβάμαι.
- Μη φοβάστε καθόλου. Το "ξεκανόνι" είναι το αντίθετο του κανονιού, και χρησιμεύει στο να ξεκάνει τον πόλεμο.
- Και πώς λειτουργεί;
- Πανεύκολο. Μπορεί κι ένα παιδάκι να το χειριστεί. Αν γίνει πόλεμος,
σφυρίζουμε με την "ξεσάλπιγγα", ρίχνουμε μία βολή με το "ξεκανόνι" κι
αμέσως ο πόλεμος σταματάει.Είναι θαυμάσια αυτή η Χώρα του "ξε".
24 Σεπτεμβρίου 2013
ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΣΙ
ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΣΙ
Μια φορά κι έναν καιρό, ο
θεός Διόνυσος φιλοξενήθηκε από το βασιλιά της Αιτωλίας, Οινέα.
Ευχαριστήθηκε πολύ από τη φιλοξενία του και για ανταπόδοση θέλησε να του
κάνει ένα δώρο.
Πήρε
ένα μικρό και τρυφερό κλίμα αμπελιού και τύλιξε τις ρίζες του με λάσπη
για να μην ξεραθεί. Αφού βρήκε ένα μικρό κούφιο κόκαλο αηδονιού το έβαλε
μέσα και ξεκίνησε .
Ο δρόμος όμως ήταν μακρινός και το αμπέλι ολοένα μεγάλωνε . Ο Διόνυσος
τότε βρήκε ένα μεγαλύτερο κόκαλο λιονταριού και το έβαλε μέσα.
Περπάτησε πάλι πολύ και είδε πως το αμπέλι μεγάλωσε πάλι τόσο, που
πετάχτηκε έξω από τη θήκη του.Έψαξε λοιπόν και βρήκε ένα κόκαλο
γουρουνιού και έβαλε το αμπέλι μέσα.
Ώσπου
έφτασε κάποτε στην Αιτωλία. Ο Οινέας πήρε με χαρά το δώρο του και το
φύτεψε. Αυτό μεγάλωσε και κάρπησε και έδωσε καρπούς ωραία και ζουμερά
σταφύλια. Ο Οινέας έφαγε μερικά και άλλα τα έστιψε και τα έκανε μούστο.
Είδε με περιέργεια ότι ο μούστος ζυμώθηκε και έγινε κρασί.
Το
κρασί όμως πήρε και τις χάρες και τα ανάποδα από τα ζώα που με τα
κόκαλά τους το μεγάλωσαν. Έτσι όποιος πιει λίγο κρασί , νιώθει σαν πουλί
και κελαηδεί.
Όποιος
όμως πιει περισσότερο , θεριεύει και γίνεται σα λιοντάρι και ζητά
καυγάδες. Κι αν πιει ακόμα πιο πολύ , γίνεται σαν το τετράποδο που μες
το κόκαλό του ο Διόνυσος το έβαλε τελευταίο…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


