ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ

                           Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, στα παλιά τα χρόνια, ζούσε μια γυναίκα που είχε τέσσερα παιδιά, τρεις κόρες και ένα γιο. Ο πατέρας τους πέθανε, όταν αυτά ήταν πολύ μικρά και η μάνα τους για να τα ζήσει δούλευε σε διάφορες δουλειές, γιατί ήταν πολύ φτωχιά.

Μεγάλωσε και τα τέσσερα παιδιά και τα πάντρεψε αλλά όλα έμεναν μακριά. Από την κούραση και από την ταλαιπωρία αρρώστησε και δεν μπορούσε πια να δουλέψει. Και έπεσε στο κρεβάτι πολύ βαριά. Οι γείτονες δεν την έβλεπαν να πηγαίνει στην ξένη δουλειά και ανησύχησαν. Πήγε το πρωί μία γειτόνισσα για να δει τι είχε και δεν πήγε στη δουλειά και τη βρήκε στο κρεβάτι πολύ άρρωστη.

—Έλα γειτόνισσα, να πας να φωνάξεις την πρώτη μου κόρη να έρθει, που τη χρειάζομαι.

Πάει τότε η γειτόνισσα στην πρώτη κόρη και της λέει να πάει στη μάνα της που είναι πολύ άρρωστη. Εκείνη δε δέχτηκε να πάει γιατί έπλενε και είχε τα ρούχα μέσα στη σκάφη.

-Δεν μπορώ να πάω να τη δω γιατί πλένω.

Όταν πήγε η γειτόνισσα και της είπε ότι, η κόρη σου δεν μπορεί να έρθει γιατί έχει τα ρούχα μέσα στην σκάφη και πλένει, η άρρωστη μάνα αναστέναξε, δάκρυσε και της είπε:

- Σου εύχομαι, κόρη μου, η σκάφη να γίνει το σπίτι σου και να το σέρνεις όπου πας στα όρη και στα βουνά, όλη σου τη ζωή. Από τότε η κόρη της έγινε χελώνα.

Τότε, έστειλε τη γειτόνισσα στη δεύτερη κόρη. Και αυτή όμως βρήκε δικαιολογία ότι ύφαινε.

— Δεν μπορώ να έρθω γιατί έχω στον αργαλειό το νήμα. 

Τότε πάλι η μάνα δάκρυσε και την καταράστηκε.

— Άντε κόρη μου, να υφαίνεις μέρα νύχτα και σταματημό να μην έχεις. Να σου χαλάνε οι άνθρωποι τα υφαντά και να σε κυνηγούν παντού.

Κι από τότε έγινε η αράχνη.

 

Μετά την έστειλε στο γιο της, μα κι εκείνος αρνήθηκε.

-Πες της μάνας μου ότι, δεν μπορώ να έρθω γιατί βάζω στα ξύλα καρφιά.

Τότε η μάνα αναστέναξε πάλι και του είπε:

—Να έχεις την κατάρα μου και τα καρφιά να γίνουν αγκάθια στο σώμα σου και να γυρίζεις σαν την άδικη κατάρα. Από τότε έγινε ο σκαντζόχοιρος.

Τότε θυμήθηκε τη μικρή της κόρη και η γειτόνισσα πήγε και σ’ αυτή. Όταν είδε τη γειτόνισσα να πηγαίνει στο σπίτι της τόσο πρωί, απόρησε.
 — Καλώς την, της είπε. Πώς είναι και ήρθες τέτοια ώρα;

Η γειτόνισσα της είπε ότι την γύρευε η μάνα της, που είναι πολύ άρρωστη. Η κόρη της εκείνη τη στιγμή ζύμωνε και είχε το ζυμάρι μέσα στη σκάφη. Παράτησε όμως το ζύμωμα κι όπως ήταν με τη ζύμη στα χέρια έτρεξε στην μάνα της. Ούτε που ήθελε να πλυθεί, για πιο γρήγορα.

Όταν την είδε η μάνα της, της λέει.

— Γιατί κόρη μου είναι τα χέρια σου με τις ζύμες;

— Ζύμωνα μάνα και έτρεξα να δω τι έχεις.

Τότε η μάνα της την αγκάλιασε, τη φίλησε και της λέει.

— Να έχεις την ευχή μου κόρη μου! Να πετάς από λουλούδι σε λουλούδι, να μαζεύεις το μέλι από τα λουλούδια, να φέρνεις τη γλυκασιά. Να είσαι χρήσιμη στον κόσμο. Το ζυμάρι που είναι στα χέρια σου να γίνεται κερί, για τις εκκλησίες. Χωρίς εσένα και το κερί σου να μην μπορεί να λειτουργήσει ο παπάς.

Έτσι έγινε η μέλισσα.

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Στην αρχαία Ελλάδα, μια γιορτή ανοιξιάτικη ήταν αφιερωμένη στη Θεά Γαία (Μητέρα Γη), μητέρα των θεών και των ανθρώπων. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρας.

Τη γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή η αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας, τη Ρέα. Η Ρέα ήταν η σύζυγος του Κρόνου και η Μητέρα του Δία και όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας.

Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη, που γινόταν κάθε Μάρτιο.

Στη συνέχεια, φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου-16ου αι. μ.Χ., όπου γιορταζόταν η "Mothering Sunday", δηλ. η "Κυριακή της Μητέρας", την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια, για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις αρχές του 20ού αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβις (Anna Jarvis) από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν το 1914, όταν το Κογκρέσο όρισε την επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή.

Στην Ελλάδα, γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929, για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαΐου.

Φτιάξαμε την παρακάτω παρουσίαση γιατί....μάνα είναι μόνο μία σε όλα τα βασίλεια!!!!!!!!

ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΔΑ-ΚΑΡΤΑ-ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙ

Για τη γιορτή της μητέρας είχαμε έμπνευση και φτιάξαμε μια ακροστιχίδα με ρίμα.Την εκτυπώσαμε σε έγχρωμο χαρτί,την τυλίξαμε και τη δέσαμε με κορδέλα φτιάχνοντας ένα φιογκάκι!

Φτιάξαμε επίσης μια κάρτα για τη γιορτή της μανούλας.

Χρειαστήκαμε Α4 χαρτονένιο (άσπρο ή ροζ), κορδέλα (άσπρη ή ροζ) και αμάραντο. 

 

Σχεδιάσαμε και κόψαμε μια διπλή καρδιά σε Α4, δέσαμε με την κορδέλα ένα ματσάκι αμάραντο και το κολλήσαμε στο μπροστινό μέρος της καρδούλας. Διακοσμήσαμε με φιογκάκι και πούλιες. Τα παιδιά, στο εσωτερικό της κάρτας, έγραψαν το ποιηματάκι που σκαρώσαμε εμείς!

Θαυμάστε τις δημιουργίες τους:

ΦΥΤΑ-ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

                 ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ...ΚΗΠΟΥΡΟΙ

Σήμερα φυτέψαμε λουλούδια εφαρμόζοντας όλα όσα μάθαμε στη Μελέτη Περιβάλλοντος για τα φυτά. Πήραμε χώμα, λουλούδια, καλάθια και πιάσαμε δουλειά!Το διασκεδάσαμε απίστευτα!Δείτε μας!

Η ΠΑΣΧΑΛΙΤΣΑ

ΠΑΣΧΑΛΙΤΣΕΣ

Πασχαλίτσες ή Λαμπρίτσες. Μικροσκοπικοί αγγελιαφόροι της άνοιξης κι αυτές, σύντροφοι των λουλουδιών και των κηπευτικών, καλότυχες και γουρλίδικες αλλά και εξολοθρευτές των βλαβερών εντόμων...

Οι Πασχαλίτσες (είδη Coccinella) είναι μικρά έντομα, μεγέθους από 1 mm έως 10 mm. Είναι ένα από τα αγαπημένα έντομα των παιδιών. Πολλοί λαοί θεωρούν την εμφάνιση μιας πασχαλίτσας ως  τυχερή συγκυρία για αυτούς. Γενικά, θεωρούνται έντομα ωφέλημα για τους κήπους, καθώς τρώνε συνήθως μελίγκρες, παράσιτα, ακάρεα. Ωστόσο, για τη διατροφή τους απαιτούν πρώιμες σε νέκταρ ανθοφορίες φυτών και πηγές γύρης. Έτσι προσελκύονται από συγκεκριμένα είδη φυτών. Τα πιο πλούσια και δημοφιλή για αυτά φυτά είναι οι βρούβες, ρόκα, μολόχες, κόλιανδρος, κόκκινο τριφύλλι, βίκος, καθώς και ο μάραθος, ο άνηθος, το κύμινο, η αγγελική, το άγριο καρότο και το σέλινο. Παρακολουθήστε το παρακάτω βίντεο για να δείτε πώς προστατεύουν τα φυτά:  

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Οι πασχαλίτσες γενικά έχουν συνήθως κίτρινες, πορτοκαλί ή κόκκινες σκληρές εξωτερικές ψευδο-φτερούγες, τα έλυτρα, με μικρά μαύρα στίγματα πάνω τους. Κάτω από αυτά τα φτερά βρίσκονται οι πραγματικές μαύρες φτερούγες τους που χρησιμοποιούνται για το πέταγμα του εντόμου. Συνήθως, έχουν άσχημη μυρωδιά που αποτρέπει κάποια αρπακτικά να τις έχουν για φαγητό τους, ενώ τα φωτεινά χρώματα τους τις βοηθούν επίσης από τους εχθρούς. Στη φύση, το κόκκινο και το πορτοκαλί, είναι χρωματική προειδοποίηση που δείχνει σε ένα άλλο ζώο ή έντομο ότι δεν μπορεί να είναι μια καλή επιλογή γεύματος για αυτά. Σε ολόκληρο τον κόσμο έχουν περιγραφεί πάνω από 5000 είδη. 

ΟΝΟΜΑΣΙΑ-ΜΥΘΟΣ

Το όνομα "πασχαλίτσα" φαίνεται ότι προέκυψε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα στην Ευρώπη. Τότε, έντομα κατέστρεφαν τις γεωργικές καλλιέργειες. Έτσι, οι αγρότες προσευχήθηκαν στην Παναγία για βοήθεια. Σύντομα βοήθησαν οι πασχαλίτσες που έφαγαν τα έντομα-παράσιτα των καλλιεργειών και σώθηκαν οι σοδειές. Από τότε οι αγρότες ονόμασαν  τις πασχαλίτσες ‘’Σκαθάρια της Παναγίας’’. Η παράδοση θέλει, τα κόκκινα ψεύτικα φτερά τους να παρομοιάζονται με το μανδύα της Παναγίας και τα μαύρα στίγματα με τις χαρές και τις λύπες της. 

 

Τα μικρά αυτά σκαθάρια, είναι γνωστά στους χριστιανούς και ως το ‘’ Πουλί της Παναγίας  ή το ''Σκαθάρι της Μαρίας (Παναγίας)’’, ή ‘’Μικρή Αγελάδα του Θεού’’ ή το ‘’Ζώο του Κυρίου μας’’.  Στις μουσουλμανικές περιοχές λέγεται ότι είναι συνώνυμο της τύχης. Σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, Ρωσίας, Τουρκίας και Ιταλίας, η θέα μιας πασχαλίτσα είναι είτε μια πρόσκληση για να κάνει κάποιος μια ευχή ή ένα σημάδι ότι μια ευχή σύντομα θα εκπληρωθεί. 

ΕΧΘΡΟΙ

Οι πασχαλίτσες έχουν εχθρούς τα εντομοφάγα πουλιά (π.χ. χελιδόνια, κοράκια), σφήκες, αγριομέλισσες, λιβελούλες, μυρμήγκια, βατράχια, μύκητες, παράσιτα και ακάρεα. Κάνουν λίγα έως αρκετές δεκάδες αβγά, τα οποία εκκολάπτονται σε λίγες μέρες, ενώ η μεταμόρφωσή τους διαρκεί  πάνω από 10-14 ημέρες. Η συνολική διάρκεια της ζωής τους είναι περίπου 1-2 χρόνια.

Ένας κοινός μύθος είναι ότι ο αριθμός των κηλίδων στην πλάτη της πασχαλίτσας δείχνει την ηλικία της. Οι εντομολόγοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα στίγματα ως οδηγό για τον προσδιορισμό του είδους της πασχαλίτσα, αλλά δεν είναι αυτά το μοναδικό τμήμα των πληροφοριών για την ταξινόμηση και ονοματολογία τους.

Διαβάστε εδώ ένα ενδιαφέρον βιβλίο για την Πασχαλίτσα: Κάντε κλικ εδώ!
και ας παίξουμε με τις πασχαλίτσες: κλικ εδώ 

θέλετε να δείτε και την κατασκευή πασχαλίτσας που κάναμε στην τάξη; Συγκεντρώστε τα υλικά και φτιάξτε τες και εσείς:

ΥΛΙΚΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΜΕ:

Πράσινο χαρτόνι κανσόν για το φύλλο

Μπαλάκια από μαύρη πλαστελίνη

Λίγη άσπρη πλαστελίνη για τα ματάκια

Αυγουλάκια από φελιζόλ

Κόλλα

Τέμπερες

 ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Κόβουμε το φύλλο, σύμφωνα με το πατρόν.

Κόβουμε στη μέση τα μπαλάκια και τα βάφουμε με κόκκινη τέμπερα. Σχηματίζουμε με μαύρο χρώμα τις βούλες. Φτιάχνουμε ένα μικρό μπαλάκι από μαύρη πλαστελίνη, που θα αποτελέσει το κεφαλάκι της πασχαλίτσας. Από την άσπρη πλαστελίνη φτιάχνουμε δύο μικρούτσικα μπαλάκια για τα μάτια της. Με μαύρη πλαστελίνη φτιάχνουμε τα ποδαράκια της και κολλάμε τα επιμέρους κομμάτια πάνω στο φύλλο, όπως δείχνει η εικόνα.

 

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!